ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಇಷ್ಟೊಂದು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಮುಂದೆ ನಾನೇನು ಮಾಡಲಿ? ಆ ಹಿರಿಯರ ಇದೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಅದು ಬರೀ ಅವರೊಬ್ಬರ ಏಕಾಂಗಿ ಕಳವಳವಲ್ಲ. ಆ ಆತಂಕ ಅವರ ಬಾಯಿಂದ ಬಂದದ್ದಾದರೂ, ಅದರ ಕರಿನೆರಳು ಹಲವರ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಹಬ್ಬಿಕೊಂಡಿದೆ. ಕಳೆದ ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಆರೇಳು ಮಂದಿ ಹಿರಿಯ ಬರಹಗಾರರು, ಓದುಗರು, ವಿಮರ್ಶಕರು, ಪತ್ರಕರ್ತರು, ಸಾಹಿತಿಗಳು, ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಶಬ್ದಗಳಲ್ಲಿ ಇದೇ ಅರ್ಥದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಹೌದು, ಕೆಲವರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕಗಳು ರಾಶಿ ರಾಶಿಯಾಗಿ ಬಿದ್ದಿವೆ. ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ ಕೃತಿಗಳು, ಮನೆಯ ಬಹು ಜಾಗ ಹಿಡಿದಿರುವ ಡೈಜೆಸ್ಟ್ಗಳು, ಯಾವುದೋ ಕಾಲದಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಬಂದ ಗೌರವ ಪ್ರತಿಗಳು, ಕಾಲದ ವಾಸನೆ ಹೊತ್ತ ನಿಯತಕಾಲಿಕಗಳು, ಮಡಚಿ ಇಟ್ಟ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳು, ಮಣಬಾರದ ಗಂಭೀರ ಸಂಶೋಧನಾ ಗ್ರಂಥಗಳು, ಅಟ್ಟದಲ್ಲಿ, ಕಿಟಕಿಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ, ಊಟದ ಟೇಬಲ್ ನಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಉಂಟು ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಹರಡಿಕೊಂಡ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮನೆ ತುಂಬಾ ಮೌನ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿವೆ. ಬಹುತೇಕ ನಿಮ್ಮ ಕೆಲವರ ಮನೆ ಮನದಲ್ಲಾದರೂ ಇದೇ ತರದ ಒಂದು ಅಸ್ವಸ್ಥತೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದಂತೆ ಕುಳಿತು ಕೊಂಡಿರಬಹುದೇನೋ. ನನಗಿಂತ ಹಿರಿಯ ತಲೆಮಾರಿನವರ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಗುಣ ಎಂದರೆ, ಓದು ಅವರಿಗೆ ಕೇವಲ ಉದ್ಯೋಗದ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದುಕಿನ ಸಹಜ ವಿಸ್ತರಣೆ. ಆ ರಾಶಿ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಅವರು ತಪಸ್ಸಿನಂತೆ ಕೂತು ಓದಿದ್ದು ಪದವಿ ಪುರಸ್ಕಾರಗಳಿಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ತಮ್ಮೊಳಗಿನ ಅಸಮಾಧಾನವನ್ನು ತಣಿಸಲು. ವಿಜ್ಞಾನದ ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಿರಲಿ, ರೈತರಾಗಿರಲಿ, ಹೋಟೆಲ್ ಉದ್ಯಮಿಗಳಾಗಿರಲಿ, ಬಸ್ ಚಾಲಕರಾಗಿರಲಿ ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಯ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಓದಿದವರು. ಓದುವುದು ಅವರಿಗೆ ಕೇವಲ ಹವ್ಯಾಸವಲ್ಲ, ಬುದ್ಧಿಯ ಹಸಿವು.